Een verschrikkelijke ramp: in de nacht van 30 januari op 1 februari 1953 breken dijken door en stroomt het zeewater Zuidwest-Nederland binnen. Een vreselijke aanleiding om actie te ondernemen. Al een jaar later treedt het Deltaplan in werking.

Watersnoodramp 1953

Op 1 februari 1953 zorgt een uitzonderlijke stormvloed bij springtij voor een enorme ramp. Dijken breken op diverse plaatsen, polders en dorpen stromen onder water, vele mensen en dieren verdrinken, er ontstaat een enorme schade. De watersnood verrast de meeste mensen in hun slaap.
Ruim 1800 mensen komen om. Het leed is bijna niet te overzien. Huizen en eigendommen gaan verloren. Het land is onbruikbaar. Veel tijd gaat voorbij tot het leven weer enigszins naar normaal terugkeert.

Deltaplan

Al op 18 februari 1953 roept de minister van Verkeer en Waterstaat de zogenoemde Deltacommissie in het leven. Deze deskundigen moeten de minister adviseren welke maatregelen noodzakelijk zijn om een volgende watersnoodramp te voorkomen. Met behulp van ideeën en voorstellen die al vóór 1953 waren gemaakt, stelt deze commissie een plan op tot versterking van dijken en gedeeltelijke afsluiting van riviermonden. De uitvoering van dit Deltaplan gaat in 1954 van start.

De afsluitingswerken in Zeeland en bij de Zuid-Hollandse eilanden, ook wel Deltawerken genoemd, worden uitgevoerd door de Deltadienst.

Deltawet

Op 16 november 1955 dient het kabinet (onder leiding van minister-president Drees) op grond van de adviezen van de Deltacommissie een ontwerp-Deltawet in.
De Tweede Kamer stemt op 5 november 1957 in met deze wet. De Eerste Kamer volgt op 7 mei 1958.

Op 8 mei 1958 ondertekent de koningin de wet, waarna deze in het Staatsblad wordt gepubliceerd.