De slavenschepen varen van West-Afrika naar Amerika. De meeste schepen gaan richting West-Indië (Zuid-Amerika). Er worden ook slaven naar Noord-Amerika gebracht. Slaven worden aan boord van het schip opgesloten op het slavendek. Dit dek (ook wel het verdek genoemd) ligt net boven het ruim. Mannen en vrouwen worden van elkaar gescheiden.

Behandeling van slaven

Sinds het eind van de 17e eeuw ontvangen de kapiteins van de slavenschepen van de WIC en de MCC bij hun vertrek uit de Nederlanden richtlijnen voor de behandeling van hun levende lading. Daarin staan bepalingen over:

• het voedsel dat verstrekt moet worden
  
• de medische zorg van de slaven (er gaan zelfs speciale medicijnen voor slaven mee aan boord)
  
• de hygiëne op het slavendek.

Ook wordt in deze richtlijnen aangegeven dat:
- slaven niet mogen worden verleid of mishandeld.
- het slavendek regelmatig moet worden schoongemaakt.
- de slaven regelmatig in de buitenlucht lichaamsbeweging moeten krijgen. Daartoe zijn trommels aan boord om de slaven te laten dansen.

Hel

Ondanks deze richtlijnen is de reis naar Amerika voor de slaven een hel. Op het slavendek:
- hebben de slaven nauwelijks ruimte om zich te bewegen
- hangt een bedompte lucht
- zitten ze vastgeketend met kettingen
- krijgen ze eenzijdig eten en drinken.

De slaven worden slechts af en toe, in kleine groepjes, gelucht. Vaak breken er ziekten uit, zoals scheurbuik, dysenterie, tuberculose, pokken, tering of een andere epidemische ziekte. Veel slaven overleven de reis niet. Gemiddeld sterft 10 tot 12% van hen tijdens de reis. Ze overlijden aan ontberingen of springen uit wanhoop overboord.

Aankomst in West-Indië

Toch zorgt men er wel voor dat zoveel mogelijk slaven in leven blijven. De slaven zijn tenslotte handelswaar. Hoe meer slaven de overtocht overleven des te beter zal de opbrengst zijn. Na een tocht van gemiddeld twee maanden komen de slaven in West-Indië aan.