Kleuren en de mate van versiering behoren tot voorname onderscheidende kenmerken van streekdrachten. In de loop der tijd zijn ze aan allerlei veranderingen onderhevig.

Kleuren

De kleding in de late 18e eeuw is van kleurrijke stoffen gemaakt. Kleur zit in de wollen stoffen die voor de vrouwenrokken (ook wel 'keuzen' genoemd, met als enkelvoud 'keus') en de bovenkleding van de mannen worden gemaakt. Maar het meest kleurrijk zijn de zogenaamde sitsen. Sits is een fijne, met de hand beschilderde katoen uit India. Het raakt aan het eind van de 18e eeuw in de vrouwendracht in zwang voor schorten, beuken, jakken, losse mouwen en voeringen van de strohoeden (zie rechts). Mannen dragen hemdrokken van sits.

In de loop van de 19e eeuw verdwijnt veel van de kleur uit de streekdrachtkostuums. Dat gebeurt het eerst bij de mannen, die midden 19e eeuw donkergekleurde en zwarte bovenkleding gaan dragen. De vrouwen volgen een generatie later, al houden sommige drachten wel de fleurige beuken en doeken.

Oprukkend zwart

Over de kleurveranderingen en het oprukkende zwart doen verschillende interpretaties de ronde. Sommigen wijten het verdwijnen van kleur aan de toenemende invloed van orthodox-calvinistische geloofsopvattingen. Streng gereformeerde mensen zouden een voorkeur hebben voor het sobere zwart. Anderen zijn van mening dat de voorkeur voor zwarte kleding voortvloeit uit het langdurig dragen van rouwdracht. Als belangrijkste verklaring geldt echter dat met de toepassing van zwart in de streekdrachten in de loop van de 19e eeuw eenvoudigweg een trend uit de burgermode wordt gevolgd.

Handwerken

Tegen het midden van de 19e eeuw gaan vrouwen op het platteland steeds meer aandacht schenken aan de versiering van hun kleding met fraaie strookjes en galonnetjes (lintjes of koordjes). Op Walcheren borduren vrouwen hun beuken met merklapmotieven, waarin levensfilosofieën worden uitgebeeld. Later is op Walcheren voor de versiering van beuken korte tijd het wit-op-wit borduurwerk in trek. Dit type borduurwerk wordt ook gebruikt in het halsboord en de manchetten van de zondagse hemden van de Walcherse en Zuid-Bevelandse mannen.

Huisnijverheid

Een hoogtepunt van huisnijverheid wordt in het laatste kwart van de 19e eeuw bereikt.
De Axelse dracht geeft hiervan prachtige voorbeelden. De mutsen worden met borduurwerk en kraaltjes versierd. Ook borduren de Axelse vrouwen hun beuken, waarin zij kleurige motieven, kraaltjes en lovertjes verwerken (zie foto links). Zo ontstaan de rijk versierde losse beukstukken in de Axelse dracht.

Een ander element waarmee de vrouwen hier eer inleggen zijn de versierde schortenstrikken (foto rechts). Ook katholieke Zuid-Bevelandse boerinnen verfraaien in deze tijd hun beuken met kralenpassementen.