Turken en Marokkanen

De assimilatie verloopt bij Turkse en Marokkaanse immigranten anders dan bij de vluchtelingen uit voorgaande periodes in de geschiedenis. De Turken en Marokkanen zijn immers Nederland als gastarbeider binnengehaald. Het zijn veelal ongeschoolde plattelandsmensen die geen Nederlands hoeven te leren. Ze zullen immers 'toch weer vertrekken.' Dat is trouwens ook het overheidsstandpunt in de jaren zestig en zeventig van de 20e eeuw. De praktijk zal anders uitpakken.
Velen krijgen op den duur een vast dienstverband. Er is sprake van gezinshereniging in Nederland en een tweede generatie Marokkanen en Turken groeit hier op. Dat gebeurt thuis op de traditionele wijze, waar vader en moeder vaak nog geen of gebrekkig Nederlands spreken. Deze jeugd volgt echter wel Nederlands onderwijs. Zodoende groeit deze groep op tussen twee werelden en dat botst met de Nederlandse leefwijze.

Balkan

Zo rond en na het begin van het nieuwe decennium is er geen sprake meer van bepaalde groepen vluchtelingen. Door de vele conflicthaarden in de wereld en de Nederlandse bemoeienis daarmee komen de vluchtelingen uit heel Afrika en Azië. Zo zijn er Somalische vluchtelingen uit Afrika. Dichter bij huis komen er vluchtelingen uit het voormalige Joegoslavië. Mensen uit Montenegro, Bosnië, Kroatië, Kosovo en Macedonië ontvluchten het oorlogsgeweld van de Serviërs. In plaatsen zoals Vlissingen, Goes en Middelburg worden speciale scholen gestart voor mensen met Nederlands als tweede taal.

Het vraagstuk

Eén vraag blijft bij de vreemdelingenvraagstukken actueel. Gaan we op een reactionaire wijze met de problemen van huidige minderheidsgroeperingen om? Dan kan het middel erger blijken dan de kwaal. En wie wil zich tweemaal aan dezelfde steen stoten?
Het Zeeuwse verleden geeft in ieder geval genoeg voorbeelden over hoe je wel én hoe je niet vluchtelingen moet opvangen.